Quo vadis- dokąd idziesz ?

Jest jakaś miara ludzkiego cierpienia ? W jaki sposób można zmierzyć cierpienie ?
Dzisiaj przeczytałam historię babci Gosi.
Kiedy chorujemy nie możemy pracować, nie jesteśmy w stanie, choćbyśmy chcieli.
Pół biedy, kiedy pracujemy na państwowej posadzie, najgorzej jest jeżeli prowadzimy własną, jednoosobową firmę np: kancelarię prawniczą, pracownię projektową, krawiecką, biuro tłumaczeń itd. Nie ma pracy, nie ma przychodów.
ZUS wypłaca zasiłek dopiero po udokumentowanym miesiącu choroby, krótsze okresy nie są brane pod uwagę.
W najgorszej sytuacji są osoby ubezpieczone w KRUS-ie, które otrzymują, tak marne pieniadze, że nie wiadomo na co je przeznaczyć..... - mniej, niż zasiłek dla tych, którzy nigdy nie pracowali.....
Sypie się wszystko- zdrowie, praca - podstawa bytu.
Ratunkiem w tym wszystkim jest rodzina i są przyjaciele.
Jeżeli prowadzimy własną firmę tracimy kontrahentów i klientów..., potrzeba lat, żeby to odbudować...., potrzebujemy wsparcia z każdej strony.
Każdy dźwiga swój krzyż samotnie.... wśród ludzi......


Żałuję, że mój blog nie jest chronologicznym zapisem mojego życia z chorobą. Z drugiej jednak strony może dobrze, bo żyłam wtedy bez komputera.......


Tamten Wielki Piątek już z rakiem w tle był niezwykle słonecznym, cudownym dniem, wyjątkowo pogodnym.
Szliśmy zwartą grupą medytując nad życiem, zatrzymując się przy kolejnych stacjach Drogi Krzyżowej.
Wiara , religia , modlitwa dają możliwość osiągnięcia spokoju i wewnętrznej radości.

Nasza droga była długa- z Wołosatego przez Przełęcz Bukowską, Rozsypaniec, Halicz, Przełęcz Goprowców , na Tarnicę i do Wołosatego- taka pętelka.

Tarnica

To był już kwiecień toteż górskie zbocza pokryły się liśćmi czosnku niedźwiedziego.

Wiosenne słońce oświetlało granicę państw.

Na Rozsypańcu skończyła się nasza Droga Krzyżowa, ksiądz pożegnał sie z nami i wrócił do swojej parafii, gdzie czekały na niego obowiązki,

a my podreptaliśmy wyżej i dalej, skąd jak powiedział Ktoś bliski mojemu sercu- bliżej mamy do nieba...

Można było czasem stanać i oglądnąć się za siebie, popatrzeć w bok kontemplując sens ludzkiej wędrówki.

Od celu dzieliła nas spora odległość, ale pogoda sprzyjała.

Przybliżaliśmy się coraz bardziej, zeszliśmy w dół na trawers ku Przełęczy Goprowców.
To ciemne miejsce to spalone trawy na Krzemieniu.

Ścieżka poniżej szczytu to właśnie ten trawers, którym szliśmy,

podziwiajac widoki i ubolewając nad smużkami dymu, które świadczyły o wypalaniu traw na Ukrainie.

Każdy niósł w sercu jakąś intencją.

Na okrasę, wśród szarości zaschniętych traw - wawrzynek wilczełyko w całej okazałości.

W górze cel wędrówki.

Za plecami smutny widok - Krzemień po pożarze. Ogień zszedł z wierzchołka- przypuszczalnie był to niedopałek papierosa i momentalnie zapaliły się wysuszone trawy.

Tradycja Drogi Krzyżowej na Tarnicę pochodzi z 1979 roku. Wtedy to grupa osób z rzeszowskiego PTTK wyniosła elementy krzyża na górę i zmontowała go.
Na Tarnicy bywał Jan Paweł II, który wędrował bieszczadzkimi szlakami.
Jednym z miejsc, które odwiedził są ruiny Klasztoru Karmelitów Bosych z XVIII wieku w Zagórzu .

Wysokie na 5 metrów mury obronne klasztoru warownego - jednego z nielicznych w Polsce.

Kolumna z figurą Matki Boskiej z Dzieciątkiem przed ruinami klasztoru

Fundatorem był Adam Stadnicki, budowę prowadzono w latach 1700-1730.

W skład zespołu klasztornego wchodziły: klasztor, kościół oraz zabudowania gospodarcze.

Za murami znajdował sie szpital-przytułek dla weteranów wojennych pochodzenia szlacheckiego. Pierwszymi mieszkańcami szpitala byli weterani odsieczy wiedeńskiej z 1683 roku.



Tablica pamiątkowa poświęcona Janowi Pawłowi II z 2007 roku.

Wnętrze kościóła pw. Wniebowzięcia NMP.

Obrona klasztoru - trzy miesiące po I rozbiorze Polski - uchodzi za ostatnie starcie zbrojne, podczas trwającej od 1768 r. konfederacji barskiej. Dla zainteresowanych do poczytania.

W podziemiach znajdują się zamurowane krypty grobowe z ciałami zakonników.

To już zakole Osławy, która przepływa w pobliżu pieknych ruin.

Po pożarze i zniszczeniach zakonnikom udało się zabudowania odrestaurować, jednakże prowadzona przez Austrię polityka, nie pozwoliła na powrót do jego dawnej świetności.

W 1822 roku klasztor spłonął, rząd austriacki klasztor zlikwidował, a zakonników przeniósł.

Przez ponad sto lat klasztor niszczał. Nie udały się dwie próby odbudowy klasztoru w 1956 i 2000 roku . W pierwszym przypadku z winy władzy ludowej, a w drugim przypadku zabrakło funduszy i zainteresowania...

Do ruin prowadzi teraz Droga Krzyżowa Nowego Życia .
Nie widziałam jej - powstała niedawno, ale jest podobno piękna. Jej pomysłodawcą jest proboszcz, ks. Józef Kasiak.
Każdą z czternastu stacji tworzył inny bieszczadzki artysta, nie łączy je wspólna wizja, są to indywidualne przemyślenia artystów.
Droga jest usytuowana w miejscu, z którego rozciąga się widok na okoliczne wzgórza i ruiny klasztoru.

Droga Krzyżowa to wielkie przeżycie dla wierzących i niewierzących. Intencji nie brakuje...

&

Rozwiązanie zagadki:

Barwnik żółty to szafran, jasnobrązowy - bazylia, ciemnobrązowy zawdzięcza swą barwę

owocom bzu czarnego.

Wywar uzyskuję w małej ilości wody z octem. Na końcu skorupę pokrywam odrobiną masła, poleruję i gotowe.

Czerwony barwnik to oczywiście cebula.

 

Dzieci słońca

Infekcja wirusowa ustąpiła  po dwóch tygodniach leczenia siłami własnego organizmu - jest dobrze.

Wracając do zagadkowego kwiatu, zamieszczonego w poprzednim poście.
Jest to Sprekelia formosissima, rodem z Meksyku i Gwatemalii. Może być uprawiana w gruncie (nie zimuje) i w doniczce.
Zagadkę rozwiązały Talibra , Dana i sweetbay. Przepraszam - skasowało mi część tekstu. Kłopoty z zapisywaniem.  Ostra słusznie zauważyła, że zagadka - to był pikuś...

Gniazdo należy do badylarki, która w środowisku wilgotnych łąk wije na wysokoci 20- 100 cm, wśród traw, takie misterne gniazda.
W pierwszej chwili, kiedy zobaczyłam gniazdo, pomyślałam, że należy ono do myszy, ale nie znałam jej nazwy. Chodziła mi po głowie mysz zaroślowa.
Naprowadził mnie leśniczy Jarek, który dzisiaj składa nam życzenia.

Dostałałyśmy kwiaty od mężczyzn .
Kocham kwiaty i choć mam ich wiele, zawsze przyjmę kolejne.
Przyznam, że zwyczaj rezygnacji z kwiatów np: przy okazji ślubów nie przekonuje mnie.
Kwiaty mają ścielić drogę do szczęścia i już.
Lepiej zrezygnować z kawioru, kolejnego dania, balonów lecących w niebo, wystawnej limuzyny.
Dlaczego akurat rezygnować z kwiatów- życie jest takie szare ?

Zaświeciło słońce..
Wyrzuciłam  pośpiech ze swojego terminarza- potrzebny jest jedynie przy łapaniu pcheł....- dlatego publikuję zdjęcionka z kilkudniowym opóźnieniem....

Odwiedziłam ogród - gęsiówka mruga purpurowym okiem swoich pąków.

Złoci się macierzanka, jedno z dzieci słońca.

Mahonia jeszcze w zimowym fiolecie i purpurze, sztywne liście lśnią w wiosennym słońcu.

Ćwirbelki rozglądają się za miejscami na gniazda, siedząc gromadnie w krzaku

i na krzaku pigwowca, który okrył się pąkami, 

 Przebiśniegi wychylają swoje pełne główki spośród liści.

W ściółce zimują różne stworzenia- poczekam, aż się wybudzą ze snu - nie grabię.

Nie spieszno mi do usuwania zeszłorocznych,  zeschniętych traw. W przyrodzie nikt tego nie czyni.

  Ścieżka przyrodnicza ' Śnieżyca wiosenna '.

Nie, oczywiście, że jeszcze nie kwitną śnieżyce wiosenne u podnóża Tarnicy, ale to tylko kwestia czasu. Publikuję już dzisiaj, żeby się nie spóźnić.

Wszystkie kwiaty są nasze.

 Czekam na moment, kiedy na zboczach parowów Pogórza Dynowskiego zakwitną - te siwe, jak mówią o nich mieszkańcy tamtych stron.

 Są ich całę łany i nikt ich tam nie szanuje.
Mowa oczywiście o przylaszczkach, które niedługo już, bedą miały swoje 5 minut.

Wkrótce - na poczatku marca, na początku kwietnia obudzą się z zimowego odrętwienia samice trzmieli . Wygłodniałe będą oblatywać kwiaty w poszukiwaniu pyłku i przystąpią do budowy gniazd. Najlepszym miejscem są miedze, skarpy, wały i inne zadrzewienia śródpolne, nieużytki, bogate w kwiaty, tarniny, drzewa np; wierzby.
W naszym kraju żyje 29 gatunków trzmieli. Zakładają one gniazda w norach gryzoni do głębokości -6-15 cm, w dziuplach, starych drewnianych budynkach, zeschłych kępach traw- trzmiel leśny.

Trzmiel ziemny ?

Mają one naturalnych wrogów- trzmielce, które pasożytują na trzmielach- ich larwy zajmują  gniazda, zabijając właścicieli i wyjadają, zgromadzony pokarm. Trzmielce są bliźniaczo podobne do swoich żywicieli.



Mają trzmiele swoje ulubione rosliny np: mikołajki. Im większa różnorodność roślin tym lepiej.
Od obecności tych owadów zależą plony np: fasoli, bobu, czereśni, jabłoni, pomidorów i wielu innych.

 

U Megi na blogu znalazłam blog, w którym sweetbay opowiada  o swoim  cudownym ogrodzie. 

Jest on dla mnie bardzo inspirujący. Ten ogród jest jak marzenie. Rosną w nim, przeróżne róże, kwiaty jak: naparstnice, penstemony, dzwonki, amsonia, werbena, floksy wiechowate i wiele innych.
Wśród kwiatów rosną warzywa - w tym pomidory i truskawki.
Jest to wspaniałe miejsce dla trzmieli i pszczół samotnic, które mają pokarm przez cały sezon wegetacyjny.

Wszystko razem wygląda zachwycająco. Szaleństwo natury. Lubię ogrody tego typu.

Składem gatunkowym przypomina on mój ogród, ukwiecone wały i nasypy kolejowe.
 

W wyniku prac prowadzonych przez kolej, na sąsiadujacych z moim ogrodem wałach i nasypach zniszczona została wszelka roslinność - zdarto darń, formując  na nowo nasypy, wycieto głogi, dziką różę, jeżyny, olbrzymią gruszę .

Z jednej strony uczy się dzieci, wydaje książki, popularyzujące wiedzę na temat stanu środowiska naturalnego, ochrony dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego,  a z drugiej strony takie bezsesowne, kosztowne działania- bez koniecznej potrzeby- degradujące środowisko naturalne.
Degradując środowisko naturalne budujemy jednocześnie przeróżne domki dla owadów czy też hoteliki .  

 



Dom kryty strzechą pochodzi ze skansenu w Markowej

 

Z dziedzictwem kulturowym polskiej wsi, z dawną zabudową wiejską zwiazane są pszczoły porobnicowate i pszczoła murarka-  pszczoły samotnice.
W naturze porobnice zasiedlają skarpy, zbocza, urwiska, słabo porośnięte roślinnością.
W toku ewolucji zaczeły gnieździć się w glinianych ścianach budynków mieszkalnych i gospodarskich, i zaczęły towarzyszyć człowiekowi. Są łagodne, zapylają rośliny, nie są to pszczoły miodne. Murarka ogrodowa - najchętniej gnieździ się w pustych łodygach roślin baldaszkowatych, trzcinie pospolitej, a także różnego rodzaju otworach wygryzionych przez inne owady w drewnie.
Po zmianie technologi budowy domów pszczoły samotnice znalazły się w grupie gatunków zagrożonych wymarciem, a stare domy i stodoły trafiają ........do pieca.

Na mikołajkach pojawiają się też inne błonkówki, .

Koczownica  czy osowata błonkówka , może taszczyn pszczeli ?

 

Piszę o tym w związku z pewnym sadem, ale na razie ..... cichutko.....

Ciekawy jest nasz świat, tylko czy zdążymy go poznać zanim zniknie.



Pięknie o więzi człowieka z pszczołą opowiada Aniaha

 

 

 

&

 

 

 

Proszę nie patrzcie na pękniętą skorupkę.

Na zakończenie zagadka.

Jakie naturalne i ekologiczne barwniki roślinne posłużyły do zabarwienia jajek  ? 

Jak pogodzić wielkanocne kraszanki, pisanki  z weganizmem ?

 

Pozdrawiam serdecznie z zalanego deszczem,  miasta.......   do..... wiosny

 

 

.

 

 

Tęsknota

Od 2 tygodni, z powodu choroby nie wychodzę z domu. Wyglądam oknem- szaro i brudno.
Zatęskniłam za słońcem, za jego subtelną grą w liściach drzew, za gładką, szmaragdową tonią jeziorek, za zielenią.

Ach, słońce, swoimi refleksami dodajesz energii - czekamy na Ciebie.

Usiądę pod tym drzewem, wpatrzę się w głębię górnego jeziorka,

w giętkie i wiotkie sylwetki skrzypów,

poszukam ptaków- pliszek górskich, na wystających z wody gałązkach, zatopionego lasu, łanów rdestnicy pływającej .

Jeziorka Duszatyńskie - geologiczny rezerwat przyrody ' Zwiezło ' - powstał na skutek oderwania zachodniego zbocza Chryszczatej i zatamowania potoku Olchowatego - dopływu Osławy - w ten sposób utworzyły się 3 jeziorka.

Nastąpiło to na początku kwietnia 1907 roku.

Do dnia dzisiejszego dotrwały tylko dwa: jeziorko górne 708 m.n.p.m. i  dolne - 20 m niżej .  

Był tutaj - aż czterokrotnie -  Jan Paweł II, po raz pierwszy w 1952 roku. Poświęcił  jeziorkom fragment  utworu -  ' Przed sklepem jubilera'  .

 

Usiądę i poczekam na wiosnę- zapowiadają ciepło, powyżej 10 stopni Celsjusza, nawet 14 stopni.

Posłucham zimowych wybuchów gazów, powstajacych z beztlenowego rozkładu drzew...

Wypatrzę krokodyla. 

Kiedy byłam tam ostatnio na brzegu siedział wędkarz, moczył kij w wodzie - łowił ryby.

Podpłynął do niego krokodyl i zapytał:

- Biorą ?

- Nieeee.     

- Machnij ręką na nie i chodź się wykąpać !

Oczywiście Wam nic nie grozi, bo w rezerwatach łowić ryb i kąpać się nie wolno .

 

Nie zawsze było tutaj tak pięknie, cicho i spokojnie.

Na przełomie lutego i marca 1915 roku  - tj. 98 lat temu na zboczach Chryszczatej toczyły się działania wojenne.

Cały masyw Chryszczatej jest poprzecinany stanowiskami strzeleckimi, na okolicznych wzgórzach są przynajmniej 3 oznaczone cmentarze wojenne z okresu I- szej wojny światowej. 

Idąc Głównym Szlakiem Beskidzkim od strony Przełęczy Żebrak, możemy znaleźć ślady okopów, pociski wbite w korę drzew, bezimienne mogiły,  spotkać żołnierzy z zaświatów.

Duży wpływ na przebieg walk miała Bitwa Gorlicka.

 

Po I wojnie polscy legioniści umocnili masyw Chryszczatej w celu obrony przed Ukraińską Armią Halicką. Był on także rejonem walk w 1920 roku.

Tutaj  w czasie II giej wojny światowej walczyli z Niemcami polscy partyzanci, którzy poprzez umocnienia niemieckie, przeprowadzali tędy  polskich mieszkańców bieszczadzkich wiosek, uciekających przed UPA.

W latach 1945–1947 wzgórza Chryszczatej były bazą wypadową dla oddziałów UPA Chrina i Stiacha.

W 2008 roku, na wzgórzu nielegalnie postawiono pomnik UPA. Zachęcam do przeczytania, właśnie tego wątku. Echo zdarzenia poniosło się daleko.

 

Tak- spotkaniem z historią skończyła się moja słoneczna wędrówka.

Miłośnikom historii I wojny polecam moje posty - o cmentarzach wojennych powstałych po Bitwie Gorlickiej-umieszczony wyżej i Rogodze .

 

W pobliżu znajduje się jeszcze jeden rezerwat przyrody - Przełom Osławy pod Duszatynem. Warto odwiedzić go wczesną wiosną, kiedy na drzewach nie ma jeszcze dobrze rozwiniętych liści. Można wtedy liczyć na ciekawe widoki, turystów również w tym czasie jest mniej.

 

 

 

 

 &

 

 

 

 Wyraźne ożywienie w domowej przyrodzie

 

 Marcowanie.

 

Żółw ma się lepiej - pozbyliśmy się glonów - jest w trakcie leczenia..

Skąd go mam ? Podrzucono mi.

 

 Przedstawiam mojego kota - zwykły dachowiec, a jaki smukły i zgrabny.

Lubię jego piękne zielonowiosenne oczy i długi ogon, od którego nosi imię- Badylek.

Co to za badylek? Może ktoś pokusi się o rozwiązanie zagadki. Może rosnąć w gruncie i w doniczce.
Zauważyłam, że lubicie zagadki. Zapraszam do zabawy.
Szkoda, że to nie jest glorioza, ale ona jest dla Judith.

Głowię się i głowię, czyżby było to jedno z letnich gniazd orzesznicy ?

Na gniazdo ptaka - jakiegoś w typie wikłacza ( u nas nie występuje ) to mi nie wygląda- jest to jednolitą kulką bez otworu. Została znaleziona jesienią, w swobodnie rosnącej spartynie grzebieniastej.

 

 Z życzeniami normalności, samych tylko słonecznych dni i z zagadkowym uśmiechem.

 

Rozwiązanie zagadek już wkrótce.