Ma być wesoło

13 marca 2012 Ma być wesoło

Zróbmy coś, oddalmy od siebie smutek i rozpacz- gdzie nie spojrzeć rak- odchodzą nasi znajomi , przyjaciele, członkowie rodziny. Nasz świat pustoszeje, ale my żyjemy. Nie wszyscy potrafimy mówić w piękny sposób i otwarcie o swoich problemach, przeżyciach, o chorobie. Tuż po operacji nie chciałam mówić o swojej chorobie, nie znosiłam wręcz, jak inne amazonki ( nie podoba mi się to określenie), próbowały wypytywać mnie o szczegóły, podsuwały książki do przeczytania. Nie chciałam, aby postronne osoby wiedziały o mojej chorobie.? Czy zrozumieją? Zdrowy chorego nie zrozumie, odsunie się, żeby się nie zarazić, popatrzy tak jakoś dziwnie, niektórzy nawet z satysfakcją, że nas dopadło ? Nie, nie przyznaję się , chociaż nie ukrywam, że jestem osobą niepełnosprawną. Kiedy wspinam się w górach i wyprzedzam innych, młodszych i sprawniejszych zazdroszczą mi kondycji. Mówią - Nie wierz jej. Ona nie jest chora. Ty wiesz jak ona chodzi po górach? No cóż- niech tak myślą- ja się uśmiecham. W górach jest tak pięknie, że mimo wysiłku chce się iść dalej. Jest tyle jeszcze do zobaczenia. Przyroda cudnej urody przemawia do mnie, a ja czuję, że ona i ja to jedno- jestem jej częścią. To najlepszy relaks i wytchnienie. Przerzuciiłam 'Triumf życia ' Simontona. Nie jestem mściwa, potrafię wybaczać. Może kiedyś opiszę, co powoduje, że czuję się przegrana i żaden Simonton tu nie pomoże, sama też nic nie mogę zrobić, ponieważ żyję w Polsce, w kraju bezprawia i dziadostwa- wszystko takie uduś dziada, gdzie jestem bezustannie czesana pod włos, do zaczesania na śmierć. Mogę tupać i płakać, rozpaczać, działać, stawać na głowie i nie mogę ugryźć pewnej toksycznej, rakotwórczej sprawy z żadnej strony. Na szali stoi czyjś interes, układy i pieniądze, a z drugiej strony moje zwykłe ludzkie życie. I tak od lat. Uciekam do innego świata: w góry, na łąkę, wącham kwiaty, bawię się z kotami, które śpią na decyzji prezydenta i pazurzą po podatkach, inaczej już byłoby po mnie. Często czuję się źle i nie mogę uciec i mam tu swoich bliskich, którzy też chcieliby ze mną pobyć. Zofijanna (23:06) 13 komentarzy

Marcowe słońce

11 marca 2012 Marcowe słońce

Marcowe słońce ozłaca Daleką, szczerą równinę, Na której, jak okiem sięgnąć, Drzewko widnieje jedyne. Jeszcze się nic nie zieleni, Nago i pusto, jak w stepie, Tylko wiatr tańczy i hula, I drzewkiem targa i siepie Właśnie przeszła burza: szalał wiatr, z nieba sypała się krupa.Ten wiersz, Leopolda Staffa idzie ze mną przez życie, od podstawówki. Jest jeszcze jedna zwrotka, której nie zapamiętałam: A drzewko chwieje gałęźmi W wesołej z wiatrem przekorze, Że choć mu liść zwiał w jesieni' Cienia zwiać z ziemi nie może Dzisiaj odszedł Pan Bogusław Mec...... Zofijanna (12:02) Skomentuj

Od czego zacząć

10 marca 2012 Od czego zacząć ?

Zmęczyłam się całodzienną sobotnią eko-krzątaniną. Zbyt duża dawka wysiłku fizycznego jest rakotwórcza. Boli bark po stronie operowanej ręki. Było eko-sprzatanie i eko pranie. Na chwilkę wyszłam do ogrodu. Ciepłe promienie słońca i ptasi świergot wprawiły mnie w dobry humor. Relaks nie trwał długo, bo skutecznie wypłoszył mnie smród palonej gumy- może ktoś robi już wiosenne porządki- pedanteria w polskim stylu i nici z wizyty w ogrodzie. Sodomia i Gomoria.......... Po pracy kolacyjka z wiejskim serem. Postawiłam też wiejskie mleko na zsiadłe- dobre probiotyczne bakterie. A co- trzeba dbać o odporność, a jogurtów nie lubię. Kilka lat trwało zanim znalazłam te wiejskie doskonałości, to nie takie proste znaleźć w moim mieście jaja z numerem 0 i 1. Poszukałam tych pyszności 50 km od miasta. Powietrze też jest tam inne. Jeszcze kilka lat temu byłam za wszechobecnym postępem i nowymi technologiami, dzisiaj jestem minimalistą. Cały arsenał środków chemicznych, czyszczących i kosmetyków itp. potrzebny jest tylko po, aby wytruć naszą planetę. Na zachodzie Europy panuje moda: jeden pracuje, drugi z rodziny "'zdobywa"' dobrą żywność. Pójdę w miarę sił, w ich ślady, mówię nie żywności z Biedronki itp. Biologia w całej swojej różnorodności to mój konik. Żyję z nią na co dzień i mam swoje spojrzenie na chorobę i jej leczenie, na postęp cywilizacyjny. No cóż, sama zapracowałam na swojego raka i wyhodowałam w swojej piersi, a lekarze mi w tym pomogli. Stąd pomysł na pisanie bloga. Jeżeli moja wiedza może uchronić kogoś przed rakiem piersi i kalectwem lub też pomóc komuś- to warto pisać. W tym blogu znajdziecie odpowiedź dlaczego mnie to spotkało. Pora wziąć życie za rogi jak mówi moja siostra R. i od czegoś zacząć. - Czy zmiana wielkości 3 ziarenek piasku w zewnętrzym, górnym kwadracie piersi to już był rak ? Jeżeli nie był to rak, to kiedy powstał ? Tego nikt nie wie. Skoro nie wiadomo kiedy to nastąpiło, należało usunąć tę zmianę - po co obserwować. Nie zapomnę zdziwienia pana doktora, że mnie ona niepokoi (po kilku latach była już większa) - to przecież włókniak. Dzisiaj domagałabym się usunięcia takiej zmiany - w tamtych latach życie pędziło, a rak mnie nie dotyczył. Nie dajcie się łatwo zbyć - musicie wiedzieć co to jest ? Są różni specjaliści : chirurg onkolog, onkolog czy inny bardzo dobry lekarz. No tak, ale nie macie czasu: ogromne tempo życia- pośpiech, pośpiech i pośpiech, i ciągle jest coś do zrobienia. Może dacie się przekonać prostym, praktycznie bezbolesnym leczeniem. Czy wiecie jak wygląda intra czyli biopsja śródoperacyjna ? Wykonuje się ją w znieczuleniu miejscowym- to znaczy ostrzykuje środkiem znieczulającym miejsce z guzem i wyłuskuje guz z pewnym marginesem zdrowej tkanki. Jesteście przytomne i świadome. Zmiana idzie do wstępnego badania. To już wszystko. Tak mogła skończyć się- w najgorszym wypadku- moja historia walki z rakiem, ale nie skończyła.... Jaka była głupia..... Może nie głupia, a nieświadoma. Sądzę, że dzisiaj są lepsze, nowocześniejsze metody usuwania takich zmian i kiedy są maleńkie nie ma czego się bać. Zofijanna (22:58) Skomentuj

Mój blog

W końcu zdecydowałam się na pisanie swojego bloga. Kiedy zbierze się w nas moc złych emocji dajemy im upust w czasie wizyty u psychologa, albo piszemy bloga- to jak wizyta u psychoterapeuty.

Złe emocje poza mną, ale czasem wypływają na wierzch jak brudna piana, psując humor i pozbawiajac złudzeń.

Życie kopie dotkliwie. Obrywamy razy niewiadomo skąd, a może wiadomo dlaczego chorujemy i ile winy za chorobę ponosimy my sami ?

Gdybym kilka lat temu miała obecną wiedzę, może nie zostałabym postawiona pod ścianą i nie stałabym się osobą niepełnosprawną. Nie miałam wyboru, a okazuje się, że wybór był. Czasu nie cofnie, tylko psychika zwichnięta. Jedyne, co mogę zrobić to pomóc innym.
Pamietajcie- możecie zachować pierś i węzły chłonne- nie wszystkie przypadki raka piersi wymagają radykalnej mastektomii - od dawna stosuje się operacje oszczędzające .
Zapraszam wszystkich- dzielcie się ze mną swoimi pogladami. Z każdej dyskusji można dowiedzieć się czegoś nowego.

Pozdrawiam wszystkich, którzy tutaj  zaglądają.